Browse Tag by კონტრტრანსფერი
თარგმანები

ჰორსტ კეხელე – უკუგადატანის საკითხები პიროვნების შიზოიდ-ნარცისისტული დარღვევის მქონე პაციენტის ანალიტიკურ თერაპიაში

უკუგადატანა განსაკუთრებით მაშინ იძენს უმნიშვნელოვანეს დატვირთვას, როდესაც პაციენტის პიროვნული სტრუქტურა რთულად იძლევა    საშუალებას,   რომ საკუთარ თავთან ადრე წარმოებული დიალოგი   ანალიტიკოსთან დიალოგში გადმოიტანოს   .    ქვემოთ აღწერილ პაციენტთან  უკუგადატანა მჭიდროდაა   დაკავშირებული სპეციფიურ ინტერაქტიულ ქცევასთან, რომელიც  გამოცადა ორმა სხვადასხვა თერაპევტმა. ისინი  სხვადასხვა დროს მკურნალობდნენ მას. მეტაფორულად რომ ვთქვათ, პაციენტს უნდოდა ხელში ჩაეგდო თერაპიის  სადავეები და გამხდარიყო მმართველი, ან  აეძულებინა   თერაპევტები მარიონეტებივით ეცეკვათ.

ჯონ Y 1957 წელს დაიბადა, ის ოჯახში უფროსი შვილი იყო.  ბავშვობაში  მამა მისთვის ხშირად მიუწვდომელი, დედა კი მუდმივად არადამაყოფილებელი იყო.
პირველ სესიაზე ჯონმა   თავის დღიური  მომიტანა, საიდანაც გავიგე, რომ მას უკვე დიდი ხანია აწუხებს გაუკუღმართება (პერვერსია) . შვიდი წლის ასაკში ჯონმა მოიპარა ორი წლის დის    რეზინის შარვალი, შეიტანა  საპირფარეშოში, ჩაიცვა   და შიგ მოისაქმა  . ჩვენ შევძელით აღგვედგინა ის ფაქტი, რომ  პ-ტი ძალზე    განიცდიდა უმცროსი დის დაბადების შედეგად  ყურადღების მოკლებას . დედა ხშირად შეაგდებდა ხოლმე  სხვა ოთახში და თოკით ცემდა , რათა საშუალება ჰქონოდა ახალშობილისთვის მიეხედა .
თერაპიის განმავლობაში მან გაიხსენა, რომ იმ პერიოდში მისმა ოჯახმა საცხოვრებელი შეიცვალა; ისინი გადავიდნენ პატარა ქალაქში, სადაც მას ახალ სკოლასთან შეგუება და თანატოლებთან ურთიერთობა გაუჭირდა. ჯონმა აღმოაჩინა, რომ  მარტოობა ძალზე  სასიამოვნოა, რადგან თანაკლასელები  ცუდად ეპყრობოდნენ. მარტოობა და კითხვით მიღებული სიამოვნება მისთვის ბუნებრივად მისაღები მდგომარეობა გახდა.
“მე ვკითხულობ ყველაფერს, რაზეც ხელი მიმიწვდება, კითხვამ ჩამოაყალიბა ჩემი ლექსიკონი, ჩემი ენა,  სამყაროს ჩემეული კონცეპცია”.
მამის სამსახურის გამო ოჯახის ახალ ქალაქში გადასვლამ გაზარდა  პ-ის  იზოლაციის გრძნობა, რამაც დააჩქარა მისი დამალვა ნაცნობ უსულო საგნების სამყაროში. მას ისევ სცემდნენ თანატოლები და ჯოანი ის გრძნობდა, რომ თავის დაცვა არ შეეძლო. მოზარდობის ასაკში ჯოანმა  პლასტიკური ჩანთებისგან   რეზინის შარვლებს იკეთებდა. ამავე წელს მან ორჯერ გადაიტანა ვირუსული მენინგიტი, რამაც გაამყარა მისი არასრულფასოვნებისა  და არაეფექტურობის განცდა სკოლისა და სხვა სახის მოღვაწეობაში.
ძლიერი სოციალური იზოლაციიის შედეგად ჯოანი  აღარ დადიოდა სკოლაში, რისთვისაც დაისაჯა. მან მოზარდობის ასაკის ბოლო პერიოდი    აღწერა, როგორც გამოფიტული; ამან   თვითმკვლელობის რამდენიმე მცდელობისკენ უბიძგა. ადრეული მოზრდილობის პერიოდში   რეგულარული შემბოჭავი რიტუალები გამო  ჯონი  ვერ  აკონტროლებდა მწვავე უსუსურობის და შფოთვის განცდას. სიმპტომატური აქტის მხრივ ეს შესაძლოა ჩათვლილიყო ძლიერი კავშირად მასტურბაციულ ფანტაზიებთან,   ამ კავშირმა   თავი იჩინა თერაპიის განვითარების ფაზაში.
მოგვიანებით მან  წერილი მისწერა თავის თერაპევტს:
“ამ დროის დარტყმამ ჩემს ცხოვრებაში ჩემში თანატოლებთან  ერთიანობის ძლიერი სურვილი გააღვიძა, მაგრამ სოციალური ჩვევების უკმარისობის გამო  არ ვიცოდი, რა გზით  უნდა განმეხორციელებინა  ეს, მე უბრალოდ არ ვიცოდი,  რა  გამეკეთებინა! მე მაქვს უნდობლობის ძლიერი განცდა, რათა არ დავმარცხდე; ამიტომ ერთი, რაც  ვისწავლე, არის ის, რომ მარტოობა კარგი თანამგზავრია” (წერილი 19.1.94)
სკოლის შემდეგ   ჯარში მსახურობის პერიოდი   მძიმე იყო,  განაგრძეთ კითხვა